جمعیت کم است، کمتر از آن چیزی که انتظار داریم. همه معتقدند که این در واقع اثر فشاری است که پلی تکنیک در این مدت متحمل شده است. با این همه دانشجویانی از دانشگاه های تهران، علامه طباطبائی، شریف و دیگر دانشگاه ها در تجمع حضور دارند. آنقدر که حضور پلی تکنیکی ها کمرنگ شده است .

کم پیش می آید که برای روزی جز ۱۶ آذر و ۱۸ تیر چنین تنوعی از گروه های دانشجویی را یک جا ببینیم.
فشارهای یک سال گذشته، حداقل دستاوردی که برای دانشجویان داشته، همین اجبار به در کنار یکدیگر قرار گرفتن است . در کنار هم قرار گرفتنی که صوری بودنش مشخص است.
پس از مدت ها، دوباره پلاکاردهای سرخ بالا رفته اند؛ پلاکارهایی که شعارهای همیشگی شان را بر چهره دارند و ساز ناکوک تجمع اند. تفاوتی نمی کند که تجمع برای چیست ؟ هدفش چیست و پیامش چیست ؟ مهم این است که پرچم های سرخ بالا روند، تجمع را رنگ “سرخی” ببخشند و حضور “رادیکال” چپ را نشانی باشند .
بیانیه ای خوانده می شود، مسائل جهان حل می شود در یک بیانیه، با خطاب ها به امپریالیسم جهانی و سرمایه داری و مزدوران وطنی اش و … و در میانه اشارتی می شود به مسئله ای که جمعیت از برایش جمع شده است .
اگر پیش تر ها، چپ ها در دانشگاه پیشرو حرکات اعتراضی بودند و عنصر پیش برنده جنبش دانشجویی، امروز در نظرگاه عموم تبدیل شده اند به نیرویی که به صحنه می آید، تا نشان خود را بر تجمع بزند و از قبل تجمع برای خود هویتی دست و پا کند .
در این میان، دست راستی ها هم کم نمی گذارند، ” ای ایران، ای مرز پر گهر می خوانند” که ربطش به موضوع تجمع به اندازه ربط همان پلاکاردهای سرخ است…
مشکل دانشگاه در چیست ؟
این سوالی است که باید سر فرصت، به تقصیل در بابش سخن گفت، اما از همین چند برخورد دیروز می توان فهمید که مشکل در عدم فهم نقش و کارکرد جنبش دانشجویی است. در عدم فهم شرایط موجود …
در شرایط موجود واکنش به پلاکاردهای سرخ، با جملاتی از قبیل “باید هم پلاکارد ها و هم خودشان را جر داد” همان قدر کودکانه است، که داد و هوار راه انداختن وسط سرود ” ای ایران، ای مرز پر گهر … “.
مسئله اینجا است که چپ و راست، هر دو غافل از وضعیت کنونی دانشگاه هستند و بی بهره از افق مشترکی که باید در میان دانشجویان و در درون دانشگاه وجود داشته باشد .
اینگونه است که به اصطلاح “رادیکال ها” شعار “مرگ بر سازشکار” سر می دهند و راست ها، سرمست می شوند از زمزمه های حذف چپ ها از دانشگاه و پی می گیرند صحبت های کسانی چون قوچانی را …